De aura: jouw levende uitstraling

Heb je ooit iemand ontmoet en meteen gevoeld: met deze persoon is iets? Misschien voelde je warmte, onrust, vertrouwen of juist afstand, nog vóór er veel woorden waren gesproken. Of je dacht intens aan iemand en precies dan ging de telefoon. Binnen het werk met aura’s wordt dit gezien als een uitwisseling van informatie en energie via het menselijk energieveld, ook wel het MEV genoemd.

Alles is in beweging

Op het eerste gezicht lijkt een lichaam vast en stevig. Wanneer je dieper kijkt, bestaat het uit moleculen, atomen, vloeistoffen, cellen, elektrische ladingen en voortdurende beweging. Tussen de kleinste bouwstenen bevindt zich een wereld die niet altijd met het oog zichtbaar is, maar die wel deel uitmaakt van het leven.

Ook de mens is meer dan alleen het zichtbare lichaam. De aura kan worden ervaren als een fijn veld van trilling en uitstraling. Het vertelt iets over hoe iemand zich voelt, hoeveel levenskracht er aanwezig is, welke gedachten aandacht vragen en waar energie vrij kan stromen of juist vastzit.

Voor de één is de aura vooral voelbaar als sfeer. Voor een geoefende auralezer kan zij zichtbaar worden als kleur, licht, nevel, lijnen of beweging rond en door het lichaam. Zo ontstaat een rijk beeld van de mens als lichamelijk, emotioneel, mentaal en spiritueel wezen.

Auralezen: luisteren met meer dan de ogen

Niet iedereen neemt een aura op dezelfde manier waar. Sommige mensen zien kleur, anderen voelen warmte of koude, druk, tinteling, ruimte of beweging. Weer anderen ontvangen een innerlijk beeld of weten eenvoudig wat er bij iemand speelt. Auralezen vraagt rust, oefening, aandacht en respect voor de persoon die je voor je hebt.

Een auralezer kijkt naar de stroom van energie. Waar is het veld helder en ruim? Waar voelt het zwaar, stil of versnipperd? Binnen energetisch werk kan dit inzicht geven in thema’s als spanning, vermoeidheid, verdriet, kracht, creativiteit, verbinding en herstel. Het is een uitnodiging om bewuster met jezelf om te gaan.

Walter Kilner en het zichtbaar worden van de aura

De Britse arts Walter Kilner publiceerde in 1911 zijn bevindingen over het menselijk energieveld. Met speciaal gekleurde schermen nam hij een nevelachtige uitstraling rond het lichaam waar. Hij beschreef drie lagen: een donkere laag vlak bij de huid, een lichtere laag die verder naar buiten straalt en daar omheen een fijne, brede lichtende waas.

Kilner gebruikte het woord aura voor deze uitstraling. Het woord verwijst naar lucht, adem en licht. Hij zag dat de aura van mens tot mens verschilt en kan veranderen met leeftijd, lichamelijke conditie, gevoelens en gedachten. Zijn werk hielp veel mensen om de mens niet alleen als lichaam, maar ook als energieveld te zien.

Kirlianfotografie: licht rond levende en niet-levende vormen

In 1939 ontdekte Semyon Kirlian tijdens zijn werk met hoogspanning een opvallend verschijnsel. Rond zijn hand zag hij een zachte, lichtende uitstraling. Samen met zijn vrouw Valentina ging hij dit verder onderzoeken en vastleggen op fotografisch materiaal. Zo ontstond wat we nu kennen als Kirlianfotografie.

Bij deze techniek wordt een voorwerp op een metalen plaat gelegd en blootgesteld aan een hoogspanningsveld met pulsen en frequenties. Daardoor ontstaat een lichtkrans, vergelijkbaar met de gloed die de zon bij een eclips kan omringen. Op film of sensor verschijnt een patroon van licht, vonken en kleur.

De Russische onderzoekers Viktor Adamenko en Victor Inyushin gaven ieder hun eigen uitleg aan dit verschijnsel. Adamenko sprak over elektronen die door de puls vrijkomen. Inyushin zag er een stroom van zeer kleine geladen deeltjes in en gebruikte daarvoor de naam bioplasma: levende, bewegende energie die met materie verbonden is.

In de jaren zeventig bracht de medisch psycholoog Thelma Moss de Kirlianfotografie onder de aandacht in het Westen. Zij zag in de foto’s een venster naar het menselijk energieveld. Haar werk richtte zich onder meer op de samenhang tussen energie, emotie, stress, omgeving en bewustzijn. De beroemde opnamen van Uri Geller, waarop energie uit zijn vingers lijkt te spuiten, maakten diepe indruk op een breed publiek.

Licht, biofotonen en de chakra’s

Het menselijk energieveld kan op verschillende manieren worden benaderd. Richard Dobrin, John Pierrakos en Barbara Brennan onderzochten in een donkere ruimte veranderingen in licht rond mensen. Zij zagen dat de aanwezigheid en stemming van een persoon invloed kon hebben op de gemeten lichtsterkte.

Onderzoekers van het California Institute of Human Studies werkten met een koperen, afgeschermde ruimte: een kooi van Faraday. In deze volledig donkere kamer werden zeer zwakke lichtdeeltjes, ook wel biofotonen genoemd, gemeten. Hun waarnemingen brachten aandacht voor het idee dat het lichaam voortdurend subtiele lichtinformatie uitzendt.

Bijzonder is de aandacht voor de zeven chakra’s. In de oude energieleer liggen deze op een verticale lijn door het lichaam, op plaatsen die samenhangen met belangrijke organen, zenuwbanen en lymfeklieren. Rond deze gebieden werden in het oorspronkelijke onderzoek sterke lichtwaarden beschreven. Voor veel mensen bevestigt dit wat zij in meditatie, healing of aurawerk al lange tijd ervaren: chakra’s zijn actieve knooppunten van levenskracht.

Aurakleuren en hun betekenis

Kleuren in de aura geven een taal aan energie. Een kleur is niet goed of fout. Zij laat zien welke kwaliteit op dat moment sterk aanwezig is of aandacht vraagt. De tint, helderheid, plaats en beweging geven samen een indruk. Hieronder staan de betekenissen die veel auralezers gebruiken.

Kleur, frequentie en het werk van Valerie Hunt

Valerie Hunt ontwikkelde samen met anderen een HF-aurameter om frequenties aan het lichaamsoppervlak vast te leggen. Zij onderzocht ook het effect van diep bindweefselwerk, bekend als Rolfing, op lichaam en psyche.

Tijdens deze behandelingen werden elektrische signalen van het lichaam vastgelegd, terwijl auralezer Rosalyn Bruyère kleur, vorm en beweging van het energieveld waarnam. De informatie werd naast elkaar bestudeerd met onder meer Fourier- en sonogramanalyses. Hunt herhaalde dit werk met meerdere auralezers. De waarnemingen van kleur en de gemeten golfpatronen lieten volgens dit onderzoek een opvallende samenhang zien.

Elektromagnetische eigenschappen van het energieveld

In de jaren veertig bouwden George De La Warr en Ruth Drown instrumenten om subtiele straling van planten en mensen te onderzoeken. Hun werk met radionica ging uit van het idee dat elk mens en elk organisme een eigen energetische signatuur heeft. Een haar van een persoon kon daarbij als verbinding dienen met zijn of haar unieke patroon.

Robert Becker bracht een complex elektrisch veld rond het lichaam in kaart en noemde dit een direct-stroom-beheersend systeem. Hij beschreef een veld dat met het lichaam en het zenuwstelsel samenhangt en verandert wanneer er lichamelijke of psychische verschuivingen plaatsvinden.

In China onderzocht Zhong Ronghang lichaamsenergie met een biologische detector die onder meer met een bladnerf werkte. Daarbij werd een stroom van uiterst kleine deeltjes beschreven. Zulke onderzoeken passen bij de gedachte dat de mens niet alleen chemisch en mechanisch is, maar ook een fijn afgestemd energetisch systeem.

Andrija Puharich, Robert Beck en John Zimmerman bestudeerden de hersengolven van healers. Zij beschreven een ritme rond 7,8 tot 8 hertz tijdens healing en handoplegging. Dit sluit aan bij de Schumann-frequentie van de aarde. In deze visie kan afstemming op de aarde helpen om beide hersenhelften in balans te brengen en om de ontvanger in een rustiger, meer samenhangend ritme te brengen.

Bioplasma: energie tussen materie en bewustzijn

Toen de belangstelling voor Kirlianfotografie groeide, onderzocht de Popovgroep in Rusland buitenzintuiglijke waarneming en telepathie. Deze onderzoekers beschreven trillingen die levende organismen uitzenden en gebruikten hiervoor woorden als bioveld en bioplasma.

Victor Inyushin werkte dit verder uit. Hij zag een bioplasmisch veld van ionen, vrije protonen en vrije elektronen. In zijn beschrijving is bioplasma voortdurend in beweging, wordt het vernieuwd door processen in de cellen en zoekt het steeds naar evenwicht. Wanneer dat evenwicht verandert, verandert ook de levenskracht van mens, dier of plant.

De zeven lagen van de aura

Mensen die het menselijk energieveld waarnemen, beschrijven vaak zeven lagen. Barbara Brennan heeft veel gedaan om deze lagen te onderzoeken en in woorden te brengen. Zij zag ze niet als losse schillen om het lichaam, maar als velden die elkaar doordringen, door het lichaam heen lopen en zich tegelijk ver buiten de huid kunnen uitstrekken.

Sommige lagen hebben een duidelijke structuur en doen denken aan staande golven. Andere zijn vloeibaarder en bewegen langs die structuren. Iedere laag heeft een eigen kleur, dichtheid, intensiteit en taak. Samen vormen zij een levend geheel waarin lichaam, gevoel, denken, relaties, intuïtie en bewustzijn elkaar raken.

1. Etherische laagde laag van levenskracht, nabij het fysieke lichaam.
2. Emotionele laagde laag waarin gevoelens, verlangens en stemmingen bewegen.
3. Mentale laagde laag van gedachten, overtuigingen en beelden.
4. Astrale of hartlaagde laag van liefde, relaties en echte verbinding.
5. Etherisch sjabloonhet energetische patroon of de blauwdruk van vorm en evenwicht.
6. Hemelse laagde laag van intuïtie, inspiratie en spirituele ervaring.
7. Causale laagde laag van eenheid, hoger bewustzijn en diepe zingeving.

De mens voelt vaak eerder dan apparatuur meet

De ontwikkeling van meetapparatuur loopt stap voor stap. De mens zelf is echter al eeuwen een gevoelig instrument. We voelen sfeer, warmte, spanning, verbinding, aanwezigheid en verandering. Wie met aura’s werkt, leert die gevoeligheid verfijnen en vertrouwen.

De aura is de ruimte om ons heen, maar ook een deel van onszelf. Zij beweegt mee met alles wat leeft: met gedachten, emoties, lichamelijke processen, contact met anderen en de diepere laag van bewustzijn. Ook planten, mineralen en andere voorwerpen dragen een eigen trilling en uitstraling.

De wetenschap ontwikkelt nieuwe manieren om licht, frequentie, elektromagnetisme en subtiele processen te onderzoeken. Voor mensen die de aura waarnemen of voelen, begint kennis echter niet alleen bij een apparaat. Zij begint bij aandacht, ervaring, oefening en het besef dat de mens veel meer is dan wat direct zichtbaar is.